Υπάρχουν αποφάσεις που κρίνονται για τη σκοπιμότητά τους, υπάρχουν λάθη που βαραίνουν τον αγωνιστικό σχεδιασμό, και υπάρχει και η απόλυτη, ασυγχώρητη ανευθυνότητα. Αυτό που συνέβη με τη μεταφορά του Hellas Boxing Camp 2026 στην Κόνιτσα, την ώρα που η περιοχή βρισκόταν κυριολεκτικά υπό πολιορκία από ενεργά μέτωπα πυρκαγιών, ξεπερνά κάθε όριο διοικητικής ανεπάρκειας.
Δεν πρόκειται απλώς για ένα οργανωτικό φιάσκο. Πρόκειται για ενσυνείδητο «τζόγο» με τη σωματική ακεραιότητα ανήλικων αθλητών. Παιδιά στην πρώτη γραμμή του κινδύνου Ας μιλήσουμε έξω από τα δόντια. Στα λεωφορεία της Εθνικής δεν επιβιβάστηκαν ενήλικοι, επαγγελματίες πυγμάχοι με δικαίωμα προσωπικής επιλογής. Μπήκαν παιδιά. Αθλητές και αθλήτριες των κατηγοριών Παμπαίδων, Παγκορασίδων, Παίδων και Κορασίδων.
Παιδιά που οι γονείς τους εμπιστεύτηκαν στο εθνόσημο και στα χέρια μιας Ομοσπονδίας που όφειλε να λειτουργεί ως ασπίδα, όχι ως επιπόλαιος ριψοκίνδυνος παρατηρητής. Ποιος ιθύνων νους θεώρησε φυσιολογικό να στείλει αποστολές ανηλίκων να προπονηθούν μέσα στην αποπνικτική ατμόσφαιρα, τον καπνό και την απειλή της εκκένωσης;
Η κατάρρευση του «πρωτοκόλλου» και η διοικητική τύφλωση
Η προσωρινή διοίκηση της ΕΟΠ είναι βαριά εκτεθειμένη. Προκύπτουν ερωτήματα που βαραίνουν όσους πήραν αυτήν την επιπόλαια απόφαση για τα οποία είναι υποχρεωμένοι να απαντήσουν. Αν γνώριζαν το μέγεθος της καταστροφής στην Κόνιτσα και παρ’ όλα αυτά έστειλαν τα παιδιά εκεί, η απόφαση αγγίζει τα όρια της επικίνδυνης αδιαφορίας. Αν δεν γνώριζαν, η ανικανότητα αξιολόγησης στοιχειωδών συνθηκών ασφαλείας καθιστά την παρουσία τους στις θέσεις ευθύνης επικίνδυνη.
Ένα camp αναβάλλεται. Μια προπόνηση ακυρώνεται. Μια διοργάνωση μεταφέρεται. Η ανθρώπινη ζωή, όμως, δεν μπαίνει σε διαπραγμάτευση για να βγει «το πλάνο» ή για να μη χαθούν ημερομηνίες. Το δόγμα «πάμε κι όπου βγει» δεν έχει θέση στον ελληνικό αθλητισμό. Η ομηρία της πυγμαχίας τελειώνει εδώ Το περιστατικό της Κόνιτσας δεν είναι μεμονωμένο σύμπτωμα.
Είναι το αποκορύφωμα μιας παρατεταμένης θεσμικής παρακμής. Μια διοίκηση-«μπάλωμα», χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση, επιβεβαιώνει ότι δεν διαθέτει ούτε τα αντανακλαστικά ούτε τη σοβαρότητα να διαχειριστεί κρίσεις. Το άθλημα δεν αντέχει άλλους πειραματισμούς στην πλάτη των σωματείων, των προπονητών και κυρίως των οικογενειών που ματώνουν οικονομικά και ψυχολογικά. Καθαρές λύσεις τώρα Η εποχή της ανοχής και των επικοινωνιακών υπεκφυγών τελείωσε.
Η οικογένεια της ελληνικής πυγμαχίας απαιτεί άμεσα ονόματα, υπογραφές και ανάληψη ευθυνών για το ποιος έδωσε το πράσινο φως για αυτή την αποστολή-παρωδία. Η μοναδική διέξοδος για το άθλημα είναι η άμεση προκήρυξη εκλογών. Τα σωματεία οφείλουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να δώσουν καθαρή εντολή σε μια εκλεγμένη, ικανή διοίκηση με σχέδιο, σοβαρότητα και πρωτόκολλα. Μέχρι τότε, ένα μήνυμα πρέπει να χαραχτεί βαθιά στα γραφεία της ΕΟΠ, πρώτα και πάνω από όλα είναι η ασφάλεια των παιδιών. Μετά όλα τα υπόλοιπα.